Szkoła Wyzsza Feudalna – 4

Do tej pory uczelnie miały lata tłuste. Rosła ilość młodych osób, oraz rósł odsetek studiujących. Klientów było w bród i nie trzeba się było o nich starać:

Źródło: Główny Urząd Statystyczn

Ale nadchodzą lata chude. W roku akadmickim 2008/2009 14 sposród 94 wyższych uczelni podległych MNiSW odnotowało deficyt na łączną sumę 105 mln złotych.  A wraz ze spadkiem liczby studentów będzie tylko gorzej. I problem wcale nie dotyczy wyłącznie prywatnych uczelni utrzymujących się z czesnego. Ale również dotyczy uczelni państwowych, które choć mają dotacje z budżetu to również mają większe koszty stałe w postaci licznych budynków, oraz przerostów zatrudnienia.

Zamiast wprowadzić normalność, czyli pozwolić na upadłość niewypłacalnych uczelni państwowych minister Kudrycka wymyśliła, że uczelnie państwowe, które mają zbyt duży deficyt zamiast rektora z profesorskiego wyboru dostaną rektora z ministerstwa na trzy lata restrukturyzacji finansowej uczelni.  Przy okazji w ministerstwie myślą jakby wprowadzić wskaźniki dopuszczalnego zadłużenia dla uczelni państwowych, tak żeby się one za bardzo nie zadłużaly.

No cóż zazwyczaj najlepszą zachętę do utrzymania dyscypliny finansowej jest groźba bankructwa. Ministerstwo uważa jednak, że uczelnie państwowe są równiejsze od uczelni prywatnych, oraz innych podmiotów świadczących usługi na rynku edukacji. Więc teraz kombinuje jak tu wymyslić protezy groźby upadłości. Pożyjemy zobaczymy jak skuteczna będzie to działalność…

Inne wpisy o uczelniach:

A co o naszych uniwersytetach myślą studenci? – 14 września 2009 – Polacy chętnie wyjeżdżają na studia poza polskimi uczelniami, ale z zagranicy już niewielu szuka okazji studiowania w Polsce.

Nasze kiepskie uczelnie –  7 września 2009 – Wedle wszystkich dostępnych mierników jakości polskie uczelnie na tle uczelni międzynarodowych wypadają słabo.

Szkoła wyższa feudalna –  3 września 2009 – W Polsce nie ma rynku edukacji uniwersyteckiej ponieważ zarówno państwowe jak i prywatne uczelnie są ograniczone ustawami i rozporządzeniami ściśle regulującymi co uczyć, jak uczyć, kto może uczyć. W takiej sytuacji nie jest możliwe pełne dostosowanie oferty uczelni do potrzeb, bo ważniejszym staje się spełnienie lub obejście ministerialnych wymogów.